...

De polonaise is een dans die gebaseerd is op een Poolse dans, de Polonez. Lang geleden werd een polonaise gedanst om het bezoek het huis te laten zien. Bij de polonaise danst (host) iedereen in een rij achter elkaar, met ten minste één hand op de schouder van degene voor hem in die rij. De mogelijke vrije hand mag geplaatst worden op een plek naar keuze. Gedurende de dans kan de wandelrichting naar believen worden omgekeerd.

Nederland kan niet dansen, jammer genoeg. Ik bedoel, ik ben WEL trots dat ik een Nederlander ben, maar kom op zeg: Klompendans, gabberen, jumpstyle. Dat is wat we kunnen, op bruiloften is t altijd t leukst om te zien dat we wel willen, maar onze heupen een beetje tegenwerken.

Op Strand Nulde speelden we met de band een set van 45 minuten net na de grote afsluitingsdienst van Soul Survivor. De tent druppelde langzaam vol. De festivalgangers waren uitgelaten en veel hadden mooie ervaringen met God gehad tijdens t festival. Ook ik heb zo enorm mogen genieten van Gods liefde.
Het optreden op soul survivor was voor mij en de band dan ook echt een heerlijke manier om dankjewel te zeggen tegen God. En wat geweldig om dat dan samen met een heleboel anderen te doen.
Als laatste ramden we op ‘Schitterend’ en ja hoor, daar kwamen onze heupen los. Een heuse polonaise rolde door de tent. Geweldig, een soort van onbenulligheid samen met onbeschaamd genieten!
Misschien toch iets om trots op te zijn?

Iedereen die erbij was, dankjewel!
Mocht je toevallig nog foto’s of een filmpje hebben gemaakt mail me dan ff op roald@kitemedia.nl
Okee?
Groetjes Roald & band

p.s: Voor de echte festival gangers, volgende week dinsdag, 5 mei Spelen we op de Trin Heaven On Earth conferentie. 13:00 ujur – IJsselhallen, Zwolle

Tijdens de songwriter workshop op SoulSurvivor was nog wat tijd over om mn liedje ‘gevonden’ te laten horen.
Ineens moet je dan t podium op, een vreemde gitaar vastpakken en op een sinasappelkistje…. zitten.
En knallen maar, had geen printer op soulsurvivor, dus t liedje met 4 coupletten maar snel ff uitgeschreven. En als je mn handschrift kent, weet je dat dat ook niet veel hielp.

Maar wat vet om dan knetterzenuwachtig toch enorm te mogen knallen en t liedje eruit te brullen. Af en toe een blik over de luisteraars gooien en stiekem spieken hoe iedereen kijkt. Een luisterende blik, eentje laat t helemaal over zich heenkomen, ogen dicht, een ander kijkt vredig naar de tekst op de beamer. En wat bekende koppen van vrienden die zitten te glunderen omdat ze t liedje al vaker gehoord hebben.

Mooi, en een leuke vuurdoop voor woensdag, want dan speel ik samen met mn band ook dit liedje. Gisteren was er een knetterhard optreden van tstgu in Cafe Uno, de tent op soulsurvivor. En dan slik je toch ff, wat een performance. Maar ik heb er superveel zin in om mn liedjes en mn stem de vrije loop te geven. Ben zo benieuwd hoe die avond wordt!

Als je erbij wilt zijn…We spelen vanaf 22 uur 30 (net na de allerlaatste sosu dienst) in Cafe Uno.

tot dan!

Roald

Gek, maar ergens wil ik het de hele tijd geheim houden, maar waarom? Eigenlijk ben ik gewoon enorm blij dat t zo ver is en ik sta te popelen om te horen hoe die geworden is, want: M’n liedje “schitterend” komt op de nieuweste life @ opwekking cd!

Elisa Krijgsman produceert de cd “your name high” met daarop de titelsong afkomstig van Hillsong, samen met verschillende andere engelstalige liedjes en ook liedjes uit ons eigen land. Zoals een liedje van David en Maaike Zuilekom en een liedje van Elisa Krijgsman.
Vorige week heeft Matthijn Buwalda m’n liedje ingezongen in de Studio, en ik ben rete benieuwd hoe dat klinkt! Matthijn heeft een lekkere stoere stem en dat heeft een liedje als Schitterend wel nodig denk ik. Nog ff wachten op t eindresultaat. Elisa is nu bezig om de cd te mixen en daarna wordt hij gemasterd door Sander vd Heide (masterde oa ook cd’s van Marco Borsato).
Op de cd zingen verder Werner de Jong en Kinga Ijmker en nog een heleboel anderen.

Ik denk dat de cd vanaf 29 mei in de winkels ligt en in ieder geval op opwekking 2009 te koop is. Nog heel even wachten dus…

Achtergrond van ‘Schitterend’
Het lied is geboren ergens rond pasen 2007, t was ongeveer net zulk weer als nu, heerlijk zonnig en vredig op straat, een beetje van dat geluid van kwetterend kinderen op de achtergrond. De coupletten dragen verschillende emoties in zich. In het kort: Jezus staat gewoon heerlijk boven al het mooie en ook boven alle moeilijke dingen.
Toch heb ik een jaar geknoeid aan de tekst, ik wilde zoveel tekst kwijt in de coupletten dat t echt puzzelen werd. En bij elke aanbiddingsdienst kwam ik weer met een iets verbeterde versie. En t langst heb ik nog gesleuteld aan een goed refrein. Eerst was het een eindeloze herhaling van: “zo bent U jezus, dat bent U” en uiteindelijk borrelde op een middag de woorden en de melodie eruit. Wat was dat een heerlijk moment, alsof ik dat moment alle opgebouwde spanning in kon lossen: Schitterende Jezus, Alles waar ons hart om schreeuwt, ontdekken wij in U.
Af en toe hoor ik nog mensen oude versies van t liedje zingen. In de zomer van 2007 heb ik ook nog een versie op de Betteld gezongen met een hele andere melodie. En zo was er nog veel beweging in het liedje.
Totdat Michiel er eens naar geluisterd had en enthousiast geworden was om dit liedje op Soul Survivor te introduceren. Toen moesten er knopen doorgehakt worden.
M’n allerlaatste ‘darlings’ in de tekst moest ‘gekilled’ worden. Michiel heeft me geholpen om de allerlaatste hand te leggen aan de zwakke plekjes in de tekst en toen ineens was t er. Op t Soulsurvivor festival kijk je dan over de schouders mee van zo’n 3000 mensen die naar je liedje staan te gapen. Ik dacht dat ik op dat moment gillend van enthousiasme zou staan te stuiteren, maar ik voelde me eigenlijk niet zo blij. T leek alsof t een beetje aan me voorbij ging!
Achteraf heb ik er enorm van genoten, maar ik denk dat ik op dat moment ff besefte dat t liedje niet meer alleen van mij was, maar dat ik hem nu moest delen… met jullie!

Sommige dingen werken averechts, ken je dat? Zeg je juist iets om iemand mee op te beuren, valt t verkeerd. Of wil je iemand helpen die in de shit zit, maar door te helpen, wordt die afhankelijk van je, en worden ze zelf niet sterk genoeg om te staan. Of allerlei regels en opvattingen die je zouden moeten helpen om iets te geloven, maar die je alleen maar krampachtiger maken. Lastige dingen.

Door wat vrienden werd ik uitgedaagd om wat van m’n liedjes in de kroeg te gaan spelen. Ik kende cafe ‘Averechts’, heel gezellig, positief, met een open podium. De laatste tijd was ik bezig om een liedje over de verloren zoon af te schrijven. En dit leek me een geschikt kroegliedje.

Het liedje is ontstaan in Toscane, afgelopen zomer was ik met wat vrienden daar, en de omgeving, de glooiende lijnen van de heuvels, de …bomen (hoe heten die Italiaanse lange dunnen bomen) brachten allerlei ‘coming home’ gevoelens bij me boven. Het was net alsof ik een film zag met beelden van rennende voeten door het stof, een groot landhuis, en een ontmoeting. Op een rustig moment op de camping ontstonden de eersten pulserende zinnen, wat zich de afgelopen maanden heeft ontwikkeld tot een lied.
Het is geinspireerd door de vele inzichten waar ik in dit eeuwenoude verhaal altijd overheen gelezen heb. Zo’n mooi verhaal, maar de bril waardoor ik dit verhaal las, zorgde dat het averechts werkte.

Soms werken de dingen die we geloven over onze God ook averechts. En wij hebben er een handje van om de mooiste dingen van God als obstakels te maken in plaats van die mooie dingen te genieten. De heiligheid van God ervaren we als last, terwijl het bedoeld is om van te genieten.
Een van de dingen die Jezus in het verhaal van de verloren zoon doet, is keihard afrekenen met de mensen en ideeen die tussen God en mensen in kwamen. Kerkmensen die ervoor zorgden dat anderen zich schuldig gingen voelen over wat ze gedaan hebben. Ze geloofden dat mensen vanuit hun diepste schuld, genoeg ontzag voor God kregen. Of vanuit hun uiterste best doen, God meer konden behagen.
Lukas 15, waar Jezus het verhaal vertelt, heeft een ander perspectief. Niet het perspectief van wat wij moeten doen (berouw hebben, belijden, terug komen) maar een perspectief van een Vader, die ondanks alle pogingen van de zoon om als knecht terug te keren, ondanks de vreemde motivatie van de zoon om terug te komen, ondanks de verspilde buit, zijn zoon alleen maar extra in de watten wil leggen. Gekke bedoening. Is je wel eens opgevallen dat de Vader geen woord rept over t verleden van de jongen? Dat is typisch de Vader!

Gewapend met die vier coupletten, vijf vrienden, en drie akkoorden moest het gebeuren.

Het publiek was het gezellige kroegvolk, vrijdenkers, muzikanten, mooie mensen! Na een korte check of ze het verhaal toevallig kende, stak een enkeling de hand op (of was dat een teken naar de barman?) en knikte een ander toen ik vertelde dat Rembrandt eens mooie plaatjes bij dit 1975 jaar oude verhaal geschilderd had.

Samen met (drummer) Mark ramden we als een houthakkers op onze gitaartjes. De kop was eraf en ik verwacht dat dit verhaal nog een staartje krijgt.

Wie weet tot ziens op een dinsdagavond in Cafe “averechts” in Utrecht?

Voor de liefhebber hier een voorproefje:

[pro-player width=’480′ height=’55’ type=’MP3′]http://www.kitemedia.nl/roald/upload/gevonden.mp3[/pro-player]

Het sneeuwt met grote vlokken, de lucht is lichtgrijs en de straat witgespikkeld. Wat een heerlijk gezicht.

Dit weekend waren de laatste 2 optredens van de november tour. Vanmorgen wakker gemaakt door de deurbel want Hanne en Tim stonden voor de deur om m’n piano terug te brengen.
Gister was een hele mooie avond. ‘t Boothstraat kerkje was knoepersvol met veel bekenden, vrienden, Utrechters, studenten. We hadden een korte set, omdat de buurt graag om 22 uur slaapt, dus moest ik wat minder praten tussen de liedjes. Jammer. Ik had graag nog wat verteld over blote billen liedjes, hoevaak ik ‘Schitterend’ herschreven heb, over de bijbelversen die verstopt zitten in ‘ chaos’, over hoe ‘gewoon’ mijn favoriete liedje ever blijft, over hoe onbegrijpelijk de genade van God is dat hij z’n bloedeigen ‘lieveling’ inruilt voor ons, over hoe Nederland is en hoe het ‘voorzichtig’ aan steeds mooier zal worden.

Ik heb erg genoten van de leuke reacties van iedereen. Wat gaaf toch om zo m’n liedjes te kunnen zingen voor de mensen die dicht bij me staan. t Voelde als een thuiswedstrijd, maar ik moet toegeven dat ik het spannend vond om zulke kwetsbare liedjes te zingen voor de mensen die ik goed ken. Dan kan ik me ineens niet meer zo verstoppen achter m’n microfoon.

Wat heb ik veel zin gekregen om een plaat op te gaan nemen. Nieuwe optredens te gaan doen. Met een volle band te gaan spelen, samen met t luisteraars ons laten verwennen door Gods lieve woordjes en onze verbeelding laten spreken over hem. En wat heb ik een zin om weer nieuwe liedjes te schrijven…

Maar nu is het tijd om lekker bij te komen, zometeen een lekkere bak koffie en daarna op de fiets naar Kanalen Eiland om samen met de andere gelovigen de breedte, lengte en diepte van Gods liefde te ontdekken.

Een typische zondag, maar dan wit in plaats van zonnig.


foto: Nando Kastelijn | www.blocknotes.nl

Het was een hele tour om in Emmen te komen, nog ff mac-en, afslagen missen, heel ff spookrijden en routeloos rijden zorgden ervoor dat we bij aankomst meteen moesten spelen. Inpluggen en gaan dus. Maar het was zo gaaf om te doen, de sfeer was erg goed op t festival. Fijn om er weer eens te zijn en wat een genadig publiek.
We speelden 5 liedjes, in een iets andere bezetting. Michiel Berk viel in voor onze bassist en dat heeft iet perfect gedaan. Bedankt Michiel. Heerlijk om muziek te maken met zo’n band, het voelde alsof ik thuis zat, zo vrij voelde ik me. Maar gelukkig met een heleboel luisteraars. Het was een mooie avond, Timon en Michiel zetten een mooi concert neer met knettermooie liedjes!

Ik heb nu al weer zin in de optredens in Rotterdam en utrecht!

groet’n Roald