...

Ds. Arie van der Veer gaat op pad met zanger Roald Schaap. Hij was aanbiddingsleider en trad onder andere op tijdens Opwekking.

Roald ontdekte op zijn 26e dat hij depressief is, een nasleep van zijn jeugd waarin gevoel nauwelijks een rol speelde. In zijn kerk ervoer hij weinig ruimte om zijn gevoelens te tonen. Tijdens zijn depressie schreef hij het liedje ‘Barstensvol’. Roald zingt het lied voor ds. Arie van der Veer. Hoe lukte het Roald om dit lied te schrijven, uit zijn depressie te komen en te leren hiermee om te gaan?

Wil je de uitzending van Nederland Zingt van 3 november terug zien zonder onderbreking van koor en zang?

Klik hier

Man wat was dat een heeeeeerlijk optreden. Het begon met heel veel stress van 2 auto’s die het niet deden, en vervolgens was er geen drumstel aanwezig, met veel inspanning werd t toch geregeld. Geen soundcheck en knallen maar om 20:00 uur.

Maar wat een leuke opgewekte mensen, mooie tent is De Keet trouwens. We hebben een optreden gedaan van een uur waarin we de cd gepresenteerd hebben. Dit was voor t eerst na de release van t album en leuk om te merken dat er her en der mensen in de volgepropte zaal mee konden zingen. Ik hoop ooit nog eens met een volle zaal ‘we zijn er bijna’ te kunnen schreeuwen :-D.
Aan het eind was t enorm vet om iedereen ‘Schitterend’ te zien meezingen.

Kortom, ik vond t enorm geslaagd en heb meteen meer zin om te gaan touren. De aankomende weken staan voor mij in het teken van dat soort regeldingen. Management, markering, optredens, etc. Allemaal dingen waar ik zelf veel te chaotisch voor ben. Dus t zoeken is naar mensen om me heen die me kunnen sturen.

Daarnaast ben ik nog met 2 schrijf projecten bezig, waar ik binnenkort eens wat meer over zal bloggen.

Iedereen bedankt voor de leuke reacties op t optreden op opwekking. En mocht je leuke foto’s of filmpjes hebben, ik spaar ze…. mail je ze dan ff naar info@roald.tv ?

Alvast thnx!

Tot snel weer!

Roald

Het sneeuwt met grote vlokken, de lucht is lichtgrijs en de straat witgespikkeld. Wat een heerlijk gezicht.

Dit weekend waren de laatste 2 optredens van de november tour. Vanmorgen wakker gemaakt door de deurbel want Hanne en Tim stonden voor de deur om m’n piano terug te brengen.
Gister was een hele mooie avond. ‘t Boothstraat kerkje was knoepersvol met veel bekenden, vrienden, Utrechters, studenten. We hadden een korte set, omdat de buurt graag om 22 uur slaapt, dus moest ik wat minder praten tussen de liedjes. Jammer. Ik had graag nog wat verteld over blote billen liedjes, hoevaak ik ‘Schitterend’ herschreven heb, over de bijbelversen die verstopt zitten in ‘ chaos’, over hoe ‘gewoon’ mijn favoriete liedje ever blijft, over hoe onbegrijpelijk de genade van God is dat hij z’n bloedeigen ‘lieveling’ inruilt voor ons, over hoe Nederland is en hoe het ‘voorzichtig’ aan steeds mooier zal worden.

Ik heb erg genoten van de leuke reacties van iedereen. Wat gaaf toch om zo m’n liedjes te kunnen zingen voor de mensen die dicht bij me staan. t Voelde als een thuiswedstrijd, maar ik moet toegeven dat ik het spannend vond om zulke kwetsbare liedjes te zingen voor de mensen die ik goed ken. Dan kan ik me ineens niet meer zo verstoppen achter m’n microfoon.

Wat heb ik veel zin gekregen om een plaat op te gaan nemen. Nieuwe optredens te gaan doen. Met een volle band te gaan spelen, samen met t luisteraars ons laten verwennen door Gods lieve woordjes en onze verbeelding laten spreken over hem. En wat heb ik een zin om weer nieuwe liedjes te schrijven…

Maar nu is het tijd om lekker bij te komen, zometeen een lekkere bak koffie en daarna op de fiets naar Kanalen Eiland om samen met de andere gelovigen de breedte, lengte en diepte van Gods liefde te ontdekken.

Een typische zondag, maar dan wit in plaats van zonnig.