...

Er is hoop

Velen van mn facebook vrienden zullen af en toe wel denken: ‘post ie alweer iets over vreemdelingen, ik lees t al niet eens meer’

Afgelopen weekend in de kroeg met 2 goeie vrienden werd me een spiegel voorgehouden. iets wat ik al wist werd nog duidelijker, mensen doodgooien met posts over hoe slecht alles wel niet is, slaat ze lam…

En ik herken het, als we alleen maar slecht nieuws horen en geen uitzicht krijgen op een betere wereld, dan haal ik op een gegeven moment m’n schouders op. Ik kan er niets mee. Het is te groot voor me, ik kan het niet veranderen.
Zo volg ik iemand die alleen maar post over abortus incl aanstootgevende video’s. Zo aanstootgevend dat ik niet meer durf te klikken. En ja, ook ik ben zo’n persoon, ik schreeuw om aandacht, en eerst lijkt het alsof mensen me horen, en dan verstomd het. Sociale media is dan ook niet sociaal genoeg om echt te weten hoe iets overkomt, ik gok dat 50% van m’n facebook ‘volgers’ behoort tot het type ‘spieker’, die zelf nooit op het duimpje klikt, alleen door de facebook gordijnen naar binnen spiekt en stilletjes weer uitlogt.
Daar krijg ik geen feedback van, geen idee of m’n verhaaltjes iemand bereiken, en geen idee of ik ze beledig, verlam of vermaak met de letters en plaatjes op m’n tijdlijn. Behalve als ik mijn relatie-status verander, dat levert 140 likes op.

Lees verder…

De zomer komt eraan en dan duikt heel Nederland tijdens de bouwvak warm Frankrijk in. Urenlang in de auto om even een paar weken te kamperen en tot rust te komen. Tot onze grote irritatie komen we altijd Nederlanders tegen op de camping, en als we 5 minuten met onze landgenoten staan te kletsen, blijkt dat hij de zoon van achterbuurvrouw van je tante is. De droom dat je eindelijk eens een reis had geboekt die ver genoeg ging om het ‘avontuurlijk’ te noemen, is in het water gevallen, irritant. Elk jaar hoop ik weer verder van huis te gaan om het gevoel te hebben om er even helemaal uit te zijn. Waaruit eigenlijk?

Tegelijkertijd vluchten er mensen naar Europa om er niet ‘even’ uit te zijn, maar omdat ze een thuis zoeken. Ze moesten er ‘uit’ of ze konden niet anders dan er ‘uit’ of er heerst in hun land een droom om het beter te gaan hebben. Geen reis om het avontuur, of om een mooi fotoboek aan te leggen, maar een reis voor een beter leven. Irritant.

Jaarlijks vluchten duizenden mensen naar Nederland. En voor Nederland is dat onderhand een probleem. Waarom eigenlijk? Waarom zijn vluchtelingen voor ons een probleem? Eeuwenlang heeft Nederland de migrant een plekje gegeven. We zijn er rijk van geworden en de verschillen tussen arm en rijke werelddelen is vandaag de dag niet mis.
We hebben ons jarenlang geriefelijk weten te vermaken in ons welvarende land en alles wat in de weg zat, of het nou een zeespiegel was of een zuiderzee, het maakte ons niet uit, wij hadden er een oplossing voor. Rechte wegen, hoge dijken, niet zeuren, want geluk werd een keuze. We ontwijken de gevaren en leven alsof ze er niet zijn. Wij werden grootgebracht in een leven wat alleen maar altijd beter moet gaan en wat geen grenzen kent.
Nu onze rijkdom ietwat instabiel is gebleken worden we alerter op kapers op de kust. De muren waren al hoog en dan irriteert het ineens als er mensen iets proberen te halen waar wij van dachten dat het nooit op zou raken. Irritant.

Onderhand wordt het lastiger om een mening te hebben over deze kapers op de kust. Lukt het nog wel om het zwart/witte idee los te laten op dit naderende gevaar. In denktank gekozen woorden als gelukszoekers doen hun werk, maar de realiteit legt iets anders bloot. Is er namelijk wel 1 vijand?, Is dat ‘vreemde’ nog wel de vijand? Of hebben we misschien zelf een vijand gecreëerd?
Misschien een vijand die we het liefst de naam ‘overheid’ geven of ‘systeem’. Maar feit blijft, de ‘overheid’ en het ‘systeem’ zijn een afspiegeling van onze maatschappij. Het is een vijand die we zelf hebben laten groeien. Het is een vijand die geniet van rijkdom en minder van delen. Het is een vijand die vrijheid eerst zelf wil en vervolgens niet weg wil geven. De enige echte gemeenschappelijke vijand die we als Nederlanders nu hebben heet ‘ongastvrijheid’.

Ongastvrijheid kiest voor gemak, en voor privacy, voor laat-me-met-rust en geen gedoe, voor lusteloosheid, voor ik-heb-al-genoeg-aan-mezelf, voor dat-regelen-anderen-wel, voor wat-heb-ik-daar-mee-te-maken, voor onverschilliheid, voor zeur niet zo over je moeilijkheden, denk eens positief, voor gordijnen dicht, voor grenzen zijn heilig en dicht, voor hekken, voor handen boeien, voor opsluiten als het ‘echt nodig is’, voor veiligheid, voor rust, voor een beter land, voor ons. Voor geen irritatie. Vooral geen irritatie!
Wil jij er ook even uit?

Er even uit, maar dan ook wel inclusief het avontuur, net als die vreemde? En wel de irritatie aangaan? Het grote plaatje zien, terwijl je de consequenties nog niet weet? De antwoorden even niet hebben, even niet het gat in de dijk weten te dichten? De ogen richten op iets en het overzicht even kwijtraken? Irritatie voelen? Misschien weer even machteloos voelen in een wereld die je net leek te begrijpen? Misschien weer even terug te moeten in de schoolbank van ons land of misschien zelfs in de schoolbank van de Bijbel?

Deze zomer kun je er echt even helemaal uit. Van 11 tot 14 juli organiseert Time To Turn een uitermate Irritante bijbelschool. We vertoeven in het pittoresque Hotel de L’Europe. We zullen dit weekend stilstaan bij het thema ‘grenzeloos’ en vanuit bijbels perspectief zoeken naar manieren waarop we als Christen een positie in kunnen nemen rondom deze problematiek. Daarnaast geven we de mogelijkheid voor inschrijving voor de werkgroep ‘visievorming’. Dit is slechts facultatief. Om het nuttige met het aangename te verenigen zijn er diverse ontspannings- mogelijkheden zoals borrelen aan de cocktailbar met live jazz muziek of even wegdutten in de prachtige marmeren badkamer.

Hotel de l’Europe
Locatie: Nieuwe Doelenstraat 2 – 14, A’dam
Data: 11 juli – 14 juli | aanvang donderdag 19u

Prijs:
– Donderdag, vrijdag, zaterdag & zondag (60,- )
– Donderdag, vrijdag, zaterdag ( 50,- )
– Donderdag & vrijdag ( 35,- )
– Vrijdag, zaterdag & zondag ( 50,- )
– Zaterdag & zondag ( 35,- )
– Vrijdag ( 25,- )
– Zaterdag ( 25,- )


Aanmelden voor 15 juni (vol=vol)
FB event Irritante Bijbelschool:

 

Op facebook deelde ik afgelopen week
mn vragen die weer opspeelden toen ik na lange tijd weer eens aanbiddings ging leiden in een kerkdienst. Daar kreeg ik opvallende reacties op en vandaar dat ik ook graag het hele verhaal kwijt wil in plaats van mijn kort-door-de-bocht-quotes.

poeh dat was ff wennen weer na zo’n lange tijd. Het is leuk om te doen, vooral het ‘samen’ zingen in aanbidding is eigenlijk best een bijzonder ding.

Ik heb vanaf mn 19e tot mn 30e aanbidding geleid, en ik zag op een gegeven moment niet meer wat het is. Als je stapels met bijbelse visies over hoe je aanbidding moet leiden hebt gehoord, alle hebreeuwse termen voor aanbidding hebt geleerd en tientallen workshops en seminars hebt gevolgd, lijkt het de normaalste zaak van de wereld.
Verhelderend om er dan na 3 jaar weer ff van een afstandje naar te kijken.

Afgelopen zondag stapte ik even weer in die rol, en grappig genoeg voelde het alsof ik de karaoke-bal was die bij karaoke op het scherm verschijnt.

Ik kom uit de gereformeerde kerk, en in mijn tijd toen ik tiener was, hadden we alleen sing-ins, opwekkingsliedjes mochten in de dienst niet gezongen worden, maar daar wel. Daar werd dan ook gretig gebruik van gemaakt. De hele zaal zat vol met gereformeerde mensen die uit volle borst meezongen, zonder aanbiddingsleider, alleen een combo. Ja, je raad het goed, een dwarsfluit, een pianist die enthousiast hobbelde op zijn kruk, en jaja, een drummer, met zijn glimmende kale hoofd die zacht eerbiedig met kwastjes roffelde op zijn onversterkte drumstel.

En er was een man met een baard die alle liedjes op sheet had, en die met zijn pen op de overhead-projector de woorden aanwees die gezongen werden. Hij bestuurde de karaoke-bal. Dit was fenomenaal, zelfs de doven en slechthorende mochten op de voorste rij zitten en konden ‘meezingen’. Ik denk dat ze op de voorste rij mochten zitten, omdat ze hun eigen grondtoon hadden.
En oohja, altijd dezelfde meneer die plostseling tijdens het zingen ging staan en z’n hand bedeesd in de lucht voor zich uitstak alsof hij een appel vasthield.
Wat me zo bijstaat in die context is dat elk liedje uit volle borst werd gezongen, en geen enkel liedje iets van dynamiek kende. Het was aan of uit. Zoals het een goed christen betaamde te zingen voor den Heere: hard!
De muziek was sober en van het combo was alleen 1 microfoon versterkt, door de schelle preek-speakertjes die witgekleurd wegvielen aan de zijkant in de mooie gereformeerde kerk.

Pas later toen ik bij conferenties kwam en de muziek harder klonk dan dat er gezongen werd, maakte die enorm veel indruk op me. Een zanger met een snik in de stem, en zachtjes zong en dan weer hard en het publiek dat zoekend volgde en een band die dynamiek bracht in de muziek. Soms kwam je in een kerk met mannen met hele grote C&A pakken aan, en daar wilde de drummer nog wel eens met de cymbalen ophitsende ‘golven’ maken.

Ooit heb ik op zo’n opwekkende conferentie mijn hart aan Jezus gegeven, en werd overspoeld met muziek met dynamiek en urgentie. Ik werd niet alleen aangesproken in mijn ratio, maar ook mijn gevoel kreeg een plek.

Als gereformeerde jongen blijf je toch altijd een beetje op je hoede en komt er toch iets van calvinisme om de hoek kijken als je je inlaat met gevoelsmuziek. Maar ik wist dat vroeger het kerkorgel te seksueel was om liederen voor den Heere op te spelen, maar ook dat waaide over en het ophitsende geluid van deze grote pijpen werd door de kerk omarmd. En zo zou het ook met deze gevoelsmuziek gaan. Dat leek me wel wat.

In de jeugddienst in de kerk was er plek om als tieners wat liedjes te spelen en de dienst te begeleiden, en hoe meer ik spiekte buiten onze gereformeerde traditie en de gevoelsliedjes introduceerde in onze kerk, hoe verder ik kwam af te staan van de gemeente.

Ook toen er een nieuwe dienst in het leven werd geroepen en ik daar als zangleider mee kon draaien, merkte ik al snel: Ik wil verder, ik wil aanbidding, geen liedjes zingen, geen liturgie, maar langere blokjes muziek waarbij ook dat gevoel (mijn woorden van toen: Heilige Geest) meer ruimte kreeg.
Dat botste met het team na een tijd en ik werd op non-actief gezet. Een pijnlijke periode, maar achteraf zie je dat ook dat je loutert.

In mijn studententijd heb ik 3 jaar op een zolderkamertje de liedjes gespeeld en me ondergedompeld in de wereld van worship, toen nog een hype en daar kon je de Heilige Geest momentjes op de minuutaf terugvinden en terugspelen.

Bij de studentenvereniging was vanaf dag 1 een gapend gat en een wens voor meer aanbidding, en als eerstejaars kon ik mijn aanbiddingsei flink kwijt. Ook in de gemeente waar ik toen kwam kon ik aan de bak, op conferenties en festivals leidde ik vervolgens aanbidding. Dat was hard werken: een goeie flow, de juiste liedjes, een lijn maken van Gods grootheid naar ons nietige bestaan, om vervolgens mensen met een open hart bij de Heer te brengen. Dat was het mooiste wat er was.

In de periode dat het slechter met mij ging (depressie) merkte ik dat ik meer behoefte had aan muziek die uiting gaf aan die emoties, en had ik eerst minder behoefte aan Hallelujah-liedjes, en pas veel later ook minder behoefte aan God-is-zus-of-zo-liedjes.

ik werd sceptischer naar worship avonden en de manier waarop ik aanbidding leidde. Op een gegeven moment leidde ik aanbidding in een kerkje in Amsterdam terwijl ik de hele nacht niet geslapen had vanwege mijn depressie. Daar kon ik alleen maar eerlijk zeggen dat ik ff helemaal geen zin had om aanbidding te leiden en me zo #$%^& voelde. Ik hoop dat dat voor de mensen in dat kerkje niet veel schrikken was en juist een stimulans was om eerlijk er in te staan.

Nu na enkele jaren, merk ik dat ik God minder zoek in die momenten van muziek en grote groepen. De reden ligt denk ik in de vele dingen die ik zelf gezien heb, dingen die ik zelf op het podium gedaan heb. ik zag dat de mensen die die aanbiddingsmodus telkens weer opzochten om zo door hun moeilijke tijd te komen, uiteindelijk niet verder kwamen. Ze gingen die tijd van aanbidding ‘oplaadmomenten’ noemen en kwamen toch elke zondag nog naar de kerk omdat ze het gevoel hadden dat God dan aan het werk ging.
En nu moet ik herkennen, die persoon was ik.

Het heeft even geduurd voor ik geen aanbidding meer leidde en Jezus wat meer buiten de kerk vond. Mijn gevoel en mijn ratio was inmiddels klaargemaakt om God te herkennen. Ik vond Jezus In een mooie film, op een dansfeestje, in mn vrienden, en uiteindelijk ook in een iemand die geen pasport had.
Die route was voor mij enorm waardevol en zou ik voor geen goud of platinum-album willen ruilen. Ik geef toe dat het een illusie is om te denken dat iedereen dezelfde route doorloopt in het leven.
Bij mijn vrienden herken ik dat sommigen de dingen leren die ik pas enkele jaren later oppakte, en ook andersom. Het leven is niet lineair.
En toch herken ik een patroon, een patroon niet alleen in de kinderen van de God, maar ook een patroon in de kinderen van de tijd.

Okee, projectie ligt op de loer, het zou jammer zijn als ik voor elke persoon die ik met zn handen in de lucht zie met een ik-doe-zo-mn-best blik op het gezicht, zou invullen dat hij of zij het ook teveel zoekt in dat moment. Ik wil daarvoor waken. Tegelijkertijd herken ik die modus in de taal die de worship-liefhebbers gebruiken. Dat maakt me alert en het interesseert me mateloos wat die mensen beweegt.

Soms denk ik wel eens, hebben we een soort worship-junkies gecreeerd?
Soms denk ik, het is een fase, die ben ik ontgroeid.
Soms denk ik, ik moet terug, ik ben een heiden geworden.
Soms denk ik, ik ben genuanceerder geworden, volwassener.
Soms denk ik, ik wou dat ik mezelf weer kon verliezen in iets groters, zoals bij aanbidding.

En soms denk ik, wat als ik dat zou doen, Hoe zou dat dan gaan?

Ik zou weer naar kerken gaan, en cd’s kopen, en conferenties bezoeken, en wellicht me aangesproken voelen en naar voren gaan, een indruk krijgen, en voor me laten bidden, en het bijbellezen wordt ingekleurd door de theologie van de liedjes, en ik zou willen dat het me raakt en daar onbedoeld mee bezig houden, of juist me focussen op God en me niet teveel bezigheden met mn gevoel, maar wel mn hart willen openen, want ik zou ook niet iets willen missen en ik zou mensen om me heen zien die het lukt om zich over te geven, en ik zou dat ook willen, maar ook volwassen willen zijn en me daar niet teveel van aantrekken, en ik zou zoeken naar wat mijn rol in Gods koninkrijk is en misschien wel weer aanbidding willen leiden, en dan moeten oefenen met de band, en visie weekenden hebben met toerusting, en aanbiddingsleidersoverlegmomenten, en zondagochtend bidden en een indruk krijgen dat God iets wil doen tijdens de aanbidding, en dat dan weer moeten loslaten, want het is Gods werk, en dan me openstellen voor Gods Geest en gewoon lekker liedjes spelen en na afloop te horen krijgen dat ik mensen zo goed in het hart van God kan begeleiden, en dan na de koffie moe naar huis gaan en me echt afvragen of dat wel het hart van God is…

… en ik zou terug verlangen naar het combootje in de gereformeerde kerk, met de valse dwarsfluit en de kwastjes-drummer met zijn glimmende hoofd, en de meneer met de baard die de karaoke-bal bestuurt. En iemand die ongegeneerd vanachter uit de kerk roept bij de verzoeknummers. ‘nummer 488, die van die arend’
(voor de pasbekeerde lezer: opwekking 488 was destijds de opwekking-hit. Zeg maar de ‘tienduizend redenen’ van 1990)

tot zover mijn zoektocht.

(ik moet wel eerlijk zeggen dat ik dat combootje ook niet zie zitten. 😀 )

Liever zing ik af en toe een liedje met wat mensen die dichtbij me staan. Mijn grootste droom is dat die liedjes niet meer alleen de aanmoediging zijn om naar buiten te gaan, maar dat we buiten onze kerkelijke comfortzone ook eerlijke liederen bij ons hebben of sterker nog: zelf ook eerlijke liederen kunnen zijn voor de mensen die in nood leven, opgesloten worden, leven in angst of eenzaamheid.

 Dit blog werd ook gepubliceerd op www.staatgeschreven.nl

Gelovig en Depressief

In de media verscheen een half jaar geleden het verschrikkelijke nieuws dat Rick Warren’s zoon zelfmoord heeft gepleegd na jarenlange depressie. Kloppen de ideeen die we als christenen hebben over depressie wel?

Depressie en Hoe de kerk daar mee omgaat.
Zelf ben ik enkele jaren flink depressief gewees, ik heb gemerkt hoe onwennig mensen daarmee om konden gaan. Er werden me vanuit goede bedoelingen allerlei short-cuts aangeboden in verschillende soorten en maten. Mijn boekenplank ligt vol met boeken die ik greeg van goedbedoelende kerkgenoten. En juist dat hielp uiteindelijk niet. Het signaal dat er mee gegeven werd was: lees dit, want dan lost het je probleem op. Na een lange periode begon ik me af te vragen of ‘t er in eerste instantie wel acceptatie voor is. De goedbedoelde gebeden en adviezen gaven me eerder het gevoel dat mensen me uit het proces wilden trekken.

Een enkeling durfde het aan om me in het proces te laten, zonder een welgemeende oplossing aan te dragen. En dat leverde die persoon wel een flink gevoel van machteloosheid op. In die periode heb ik gemerkt hoe krachtig het is als mensen durven het lijden te accepteren of zelfs met je mee durven te lijden. Wat voor moois gebeurd er dan: Er ontstaat vertrouwen dat je het aankan, geloof vanuit de ander krijgt vorm in jou! Niet door woorden, maar door het lef van de ander. Het geloof dat aandurft in plaats van nep-geloof dat zelf wegvlucht voor het lijden. Soms merk ik dat mensen die de bijbel hanteerden als magische spreuken-boek minder boodschap hadden aan het accepteren van lijden. Zelf heb ik gelukkig gemerkt dat Jezus niet bang is om met mij de depressie door te gaan en de angsten in de ogen te durven kijken . De manier van ‘redden’ was anders dan ik en anderen verwachtten. Juist door met mij in de diepte aanwezig te zijn, werd de angst en depressie dragelijk en ontwapend.’ Inmiddels gaat het beter met me en heb ik draagkracht ontwikkeld voor de depressies. Hoe? Door niet langer een fix te vinden in allerlei geestelijke uitvluchten, maar door langzaam maar zeker meer houvast te vinden in vriendschappen en in laag tempo het lijden in mezelf en anderen te accepteren. Achteraf kijk ik terug naar een periode van depressie en merk ik dat de kerk een te makkelijk antwoord had die voor mij natuurlijk extreem aantrekkelijk was: God haalt je uit de put. Uiteindelijk ben ik blij dat er mensen met me in de put wilden zitten. Opmerkelijk was wel dat de mensen met de grootste geloofsuitspraken het minste durf hadden om naast me te staan.’ ‘In een onbeschrijflijke zware depressie schreef ik ‘Barstensvol’ op zoek naar bescherming en begrip.

Hoe kunnen we er in Jezus lichaam, mensen met depressie en andere geestelijke aandoeningen, omarmen?

Lees hier: “Christenen, doorbreek de schaamte van depressie en duisternis

 

Nederland is in 2008 door Amnesty International en het Europees Hof voor de Rechten van de Mens op het matje geroepen vanwege mensenrechtenschending. Helaas is er sindsdien bijna niets veranderd. Maar jij kunt daar wat aan doen!

In mijn vorige blog vertelde ik het verhaal van een vriend die opgesloten werd in de Nederlandse vreemdelingengevangenis, enkel en alleen omdat hij niet de juiste documenten heeft. Hij werd nog slechter dan misdadigers behandeld.

Ik schrik ervan dat dit soort praktijken, weggestopt van onze ogen, plaatsvinden op verschillende plekken in ons land. Het maakt me woedend en ik begrijp niet hoe een land dat in 1945 zelf bevrijd is, in staat is zo ongastvrij te zijn.

Een paar vragen:
– Is het misschien tijd om onze mond open te doen?
– Kunnen we een stem geven aan de mensen die nu onschuldig gevangen zitten?
– En heeft dat dan zin?
– Luistert er wel iemand naar ons?
– Zien we onszelf dan als ‘rebels’?
– Zijn we dan wel constructief bezig?

Ook al heb ik niet op al deze vragen een antwoord, dat mag nooit een reden zijn om als mak schaapje alles maar te laten gebeuren.
Ik kan namelijk wel iets doen: Ik laat me blinddoeken!

De Blinde Tocht
3 september vindt er De Blinde Tocht plaats. Een tocht van Amsterdam CS tot aan de Dam. Het doel van deze tocht is om mee te voelen hoe het is om als nummertje behandeld te worden. Als ik geblinddoekt meeloop, laat ik zien dat ik verandering wil voor de ongedocumenteerden.  De vijf punten voor verandering kun je nalezen op de facebookpagina van De Blinde Tocht.

Loop je mee?
zie → www.facebook.com/events/294331194008018/

 

Roald Schaap is gastblogger voor NEO en in het dagelijks leven o.a. singer-songwriter.