...

ROALD & band nam deze maand in de kou hun nieuwste clip op. Na de release van zijn debuutalbum ‘Tevoorschijn’ is de band begonnen met het maken van een reeks videoclips. In ‘Voorzichtig’ wordt het verlangen wat Roald heeft voor Nederland voorzichtig aangeboord. Vanuit heilig ongenoegen met de huidige situatie in Nederland weet Roald op een poëtische manier de vinger op de zere plek te leggen. ‘Breek ons voorzichtig voor uw gebroken wereld, beweeg ons steeds dichter naar uw bewogen hart’

De clip wordt vlak voor de kerst gelanceerd. Het kerstfeest, dat gekenmerkt wordt door gezelligheid, eten en warmte, staat in schril contrast met wat de videoclip verbeeldt: het leven op straat, de kou en de afzijdige plek die de kerk op dit moment inneemt.

Camera: McKlin fotografie
Montage: McKlin fotografie / Kitemedia
Audio production: Roomservice Music
Architectonisch ontwerp ‘Opblaasbare kerk’: Thomas Scherzer

Voorzichtig is afkomstig van het debuutalbum ‘tevoorschijn’ en is verkrijgbaar via itunes.

hier voor de directe link naar t youtube-filmpje. 

Buiten sneeuwt het, binnen de kachel omhoog en met een bakje koffie de videoclip in mekaar knutselen. Leuk als je zo vanuit huis mooie dingen kan maken. Nog voor Nederland bestormd werd met sneeuw zag het er uit zoals we hebben vastgelegd. Een koud Nederland, vlak voor de kerst, toen we nog in de veronderstelling waren dat we de controle hadden. De sneeeuw legde het land plat en eindelijk zag je dat de natuur sterker was dan alle regels en verwachtingen van de Nederlanders.

Mcklin schoot deze videoclip en deze week stond in het teken van de montage. Mcklin monteerde de clip met het prachtige materiaal. Kitemedia verzorgde de kleurcorrectie en eind-montage.
Met dank aan Thomas Scherzer voor zijn architectonisch ontwerp voor de ‘Opblaasbare Kerk’.
Victor van der Griendt voor je prachtige beelden en vele uren die je in de montage hebt gestoken.
Broodnodig mariaplaats, Cafe Le Journal, bedankt voor de stroom 😀
Gerco van der Galien voor het helpen met de productie en het vasthouden van de mutsen en handschoenen!

Posted by: In: van alles 26 Nov 2010 0 comments Tags: , , , , , ,

De afgelopen dagen heb ik samen met de band flink in de kou gestaan om de videoclip op te nemen voor ‘Voorzichtig’. Dit lied vraagt al heel lang om beeld:

‘Een koud nederland en een misplaatste veel te bekrompen kerk’

Het lied schreef ik met Nederland in mijn achterhoofd en de plek die de kerk inneemt. In de kerk vinden we vaak een warme plek, soms zelfs een warm bad. Genieten geblazen. Een warmte die ik niet kan missen en ook nooit zal afraden aan anderen. tegelijkertijd zie ik in heel Nederland, zowel in christelijke kringen als daarbuiten de kou van eenzaamheid, depressie, verslaving, zelfmoord, armoede, uitbuiting, misbruik, ongeluk, veroordeling, liefdeloosheid.

Soms lijkt het wel of de warmte van de kerk eerder afschrikt dan uitnodigt. Hoe komt dat? Is het licht te fel voor ons of anderen die hun pupillen wijd geopend hebben om te zien in het donker? Of wordt de kerk een nep disney tafereel, dat druipt van zoetheid en mist het elk raakvlak met t ruwe leven?
Ik kan alleen waarnemen dat wij gelovigen een grote bek hebben bij bepaalde onderwerpen, als een soort  waterhoofden spugen we waarheden over onszelf en anderen heen. Waarheden waar niemand zich aan kan houden, waarheden die te groot, te fel, te zoet, te buitenaards zijn om tot ons te laten komen, zonder dat we een deel van zelf moeten amputeren.

En als we niets van onszelf hoeven weg te snijden, omdat we perfect passen in deze waarheid, omdat we het er zonder kleerscheuren van af hebben gebracht.
En als we de eindstreep halen door achter onze veilige muren elkaar naar de mond te praten
En als we van achter ons porceleinen wangetjes, opgesmukt met rouche,glimlachen dat God goed is, en alles wat kapot is, met een plakkertje ‘werelds’ bestickeren.

Dan wil ik kerst vieren.
Een kerst waarin we onszelf niet hoeven te amputeren, en ook niet de man, die z’n huis kwijtraakte, aan de grond raakte, en even rust vond met wat drugs.
Of de vrouw die geen kind kon zijn, maar vroeg wist wat er van haar verwacht werd, en zichzelf met haar prachtige lichaam enorm dienstbaar kon inzetten voor de mannen die haar beloonden, en wat haar pijn even verdoven zal.
En voor de jongen die het alleen moet doen, van zichzelf, omdat niemand hem geleerd heeft wat het is om zorg te , van zijn omgeving geen ruimte krijgt om en z’n leven op orde weet te brengen, en alle onbeholpenheid buiten de deur houdt, en zichzelf daarmee ook, maar in ieder geval overleeft hij. Alleen in de kerstvakantie zijn onbeholpenheid 2 keer zo hard weer tegenkomt.
En voor de buurvrouw die niet voldoet aan de eisen van de tijd, en het vertrouwen in vriendinnen heeft opgegeven en haar weg zoekt op het internet, waar haar nieuwe vrienden er wel voor haar zijn, mits ze selectief twittert. En niemand zou het anders doen, want ook is de prijs hoog: gekend worden is onbetaalbaar.

Laten we de illusie dat wij anders zijn maar uit ons hoofd zetten.
De enige reden dat wij de warmte durven opzoeken is puur te danken aan iemand anders die het met ons heeft aangedurfd. En dan bedoel ik niet Jezus, maar iemand die Jezus wilde zijn voor ons. Iemand die ons hielp om in dit sprookje te geloven. iemand die ons deed voelen dat het waar was. Iemand die zichzelf niet amputeerde van het onbehaaglijke gevoel van de pijn van de ander.

Hoe zou kerst eruit zien als we ons nou eens niet wegstopte wat pijn doet?
Ik hoop dat dit lied Jezus-volgers helpt om zichzelf weer terug te kunnen geven aan God, om weer te kunnen meevoelen met de ander.
Niet de problemen met vernurftige woorden te hoeven oplossen, maar te willen staan naast koude voeten in de modder.
En dat onze tranen en onze schouders anderen helpen. En niet als visitekaartje voor de kerk, maar als troost voor de prostitue, de drugsverslaafde, de buurvrouw, je vriend, je vreemde oom.

Ookal is dit beeld mijlenver van hoe ik leef,
Ookal lijkt deze hemel buitenaards.
Ookal voelt dit kwetsbaar en klinkt het wereldvreemd in de oren.
wellicht een gok, een risico, misschien gewaagd?

Misschien voorzichtig aan beginnen met iets kleins, iets wat nog mag groeien, iets kwetsbaars.
Zoals God een baby plompverloren overliet aan de grillige praktijken van de mensheid, wetende dat deze baby in de ogen van velen “nutteloos” gestorven is?

Mijn baby: “de videoclip van voorzichtig”,  hoop ik snel te kunnen tonen.

Wordt vervolgd…

Posted by: In: van alles 22 Oct 2010 0 comments Tags: , , ,

Ik had op twitter beloofd om te vertellen over de videoclipplannen die we aan het uitvoeren zijn. En… beloofd is beloofd.

Deze zomer zat ik met Daniel Halsall op een zonnig terras in Amsterdam, beiden met koffie, hij met een storyboard en ik met verbazing.
Het storyboard liet precies die dingen zien die ik in het liedje wilde stoppen, maar met tekst niet kon. Die middag begonnen we samen een beetje te dromen om dit immense project uit de grond te stampen.
Want wat hij getekend had, was niet even zonder kleerscheuren te maken. We hadden het onszelf moeilijk gemaakt en als we dit tot een succes willen maken zullen we ons diep in deze productie moeten duiken.

Af en toe zullen we een tipje van de sluier oplichten om jullie een idee te geven wat we in de videoclip van plan zijn.

Laatste updates:
– Vanmorgen kreeg ik een mailtje van Daniel dat de special effects artist heeft getekend om mee te doen. Dus we zijn weer een stapje dichterbij
– Ik heb een Canon 550d camera aangeschaft om zelf ook makkelijk HD materiaal te maken
– Begin november staat een opname week gepland.

ps: Ik zal proberen in ieder geval wekelijks een update te geven, maar wie weet wel vaker. Ik sta in ieder geval te popelen om jullie meer te laten weten als we weer knopen hebben doorgehakt.

I’ll keep you posted.

Al enkele maanden spookt het door mijn hoofd. Gedachten en harde woorden, dingen die nooit gezegd zijn en die je vooral niet moet denken, want de waarheid is genuanceerder. Toch blijven ze knagen.
En dan heb ik het over onrecht. Iets waar ik bijzonder slecht tegen kan. En niet alleen als hij mij treft en ik finaal buiten mn boekje ga om recht te halen, maar juist als ik zie dat het anderen treft. En nog meer als ik zie dat niemand iets doet.

Gisteravond zag ik ‘Louis Theroux: killadelphia’ en waar ik door gegrepen was, was een scene waarbij een meid van in de 20 haar kick net aan het beleven was, ze gaf 250 dollar per dag uit om high te blijven. Ze verdiende het geld als prostitue en Louis vroeg haar, waarom ga je je roes niet thuis beleven? Met een glimlach weerde ze haar pijn af nadat ze bekende dat er thuis iemand zat die zijn handjes niet thuis kon houden. En de glimlach klonk kil, en Louis kon alleen maar staren en zien dat dit onrecht was. Was dat alles wat hij kon, met zijn kogelvrij vest aan?
Mijn gedachten gingen uit naar de meid, die de moed had om te vertellen waar ze tegen vocht, waar ze voor vluchtte en wat haart vluchtroute inhield. Verdoven, ook al betekende die verdoving dat ze er een hoge prijs voor moest betalen. Zelfs zo hoog dat ze niet eens tijdens het high zijn kon rusten en bijkomen, maar dat dat juist het ideale moment was om verdoofd hoerenlopers te zoeken waarmee ze het geld kon verdienen voor de volgende kick.
Ik zag in deze meid een uitweg, niet een uitweg zonder pijn, maar tenminste een hele stevige hand van Louis om haar  lijf te laten voelen dat iemand een uitweg ziet.
De realiteit is dat de mensen die een uitweg zien, zelf geen idee hebben hoe krachtig ze zijn, hoe veel ze te teweeg kunnen brengen, of welke bergen zullen wijken als hun schoenen in de modder van een ander zullen staan.

Daarom, en vanwege zoveel andere verhalen die mij raken en de shit die ik zelf meemaak, schrijf ik. Soms een liedje, om t van me af te zetten. Ja dat kan, dat is mijn kunstje, iets van me af zetten met een liedje en dan weer slapen. En wat als je geen liedjes hebt om van je af te zetten. Als je de pijn van je bestaan niet ‘af’ kan zetten en het je alleen maar elke keer stil blijft zetten, bij waar je bent en waar je nooit hebt willen zijn.
Nu is het een blog. Om t niet alleen van mij af te zetten, maar ook om jou ermee op te zadelen. Misschien trek je het niet. Misschien steek je zo niet in elkaar. Misschien heb je slimme antwoorden waarmee je de gedupeerden in de wereld om de oren kan slaan.

En met mij zijn er nog wat schrijvers voor gerechtigheid die de afgelopen tijd de halleluja’s zat zijn in de kerk. De mooie woorden die zo waar zijn, maar  hoe we andere pijnlijke dingen wegmoffelen omdat t lijkt dat de shit van de wereld de mooie fijne warme liefde van God van ons af kan pakken. Jarenlang heb ik geloofd dat we enorm veel van Gods liefde mogen ontvangen voor we vanuit vrijheid een liefdevolle bron voor anderen kunnen zijn, de nood leek me nooit een goed motief om in beweging te komen. Want wat breng je in nood. Hoogstens een doekje voor het bloeden.
Maar gedurende de afgelopen jaren waarin de rauwe randjes van mijn eigen leven zich niet meer lieten verstoppen, kwam ik tot de nuance dat genadeloos afwachten me loskoppelt van de mogelijkheid om mij te laten raken, door God, door mensen.
Het vacuum dat ik vaak veilig noem, en wat ik vaak gevonden heb ik de kerk, is los komen te staan van de God die nu steeds weer om de hoek komt kijken. In de kerk komt hij wel, maar dan is hij stil en wacht en kijkt rond en geeft een hand aan iemand die hem ziet. Het lijkt soms alsof hij met ons meedoet, hij lijkt zich aan te passen. Als ik heel goed kijk zie ik dat hij naar de beamer kijkt en probeert mee te zingen. Hij probeert het echt, dat zie ik wel. Op zijn gezicht is iets te lezen wat ik niet meteen verveeldheid durf te noemen. Je zou het eerder bedachtzaam kunnen noemen.
God zoekt. En wat hij vindt is een cultuur waarin geen plek is voor kapotte dingen, of rauwe randjes, of dingen die niet af zijn. Hij vindt een land met keurige mensen, en fijne goede gedachten op een tegel, en gladgestreken gezichten als er wordt gediscussieerd. Ze gedragen zich. Dat kun je niet ontkennen, dat moet je ze nageven.

Ik was zo enthousiast geworden over Jezus toen het erop leek dat hij zich levend schuilhield in de wereld en zich met mij wilde bemoeien. En ik was zo enthousiast over de glimmende boeken over God en zijn werk. En de kleurige boeken met de meest bizarre titels sorteerde ik vorig jaar op kleur. En bedacht me dat ik zo weinig geleerd heb van de echte kleuren van het leven. Het bruin van de aarde en het grijs van het stof. Ik kende de kleuren wel, maar ze leken niet bij deze boeken-god te horen. En de praatjes in de kerk begonnen meer te knagen dan de levendige pijn ik voelde in mijn eigen leven. En de waarheid werd een scheldwoord, dat een stempel drukte op de genade die ik zocht.

In andere clubjes praten ze over genade alsof het de verfilming van het kleine huis op de prairie was. De clubgezichten leken op dat oude logo van de EO, die met die regenboog erin. Stralend en zonder pijn. En als een mug deze clubgenoten in een warme nacht had gestoken, dan twitterderden ze in Jezus’ naam dat het niet gebeurd was.

Ik kan het niet meer rijmen.

‘I could sing unending songs’ om te proberen alle ellende te laten rijmen met Gods almacht. Ik zal er niet in slagen, en toch waag ik me eraan. Als het bittere niet meer naast het zoete mag bestaan, hoe kan een bittere mond dan ooit nog de zoete liefde proeven?

A.s. zaterdag speelt ROALD & band op de Soul Survivor BENEFIET PARTY.
Toegang is gratis.